എന്റെ മനസ്സ് ഈ ദിവസങ്ങളിൽ മഴയ്ക്കുമുമ്പുള്ള ആകാശം പോലെയാണ്. പുറമേ ശാന്തം. അകത്ത് മിന്നലുകൾ തമ്മിൽ കൂട്ടിയിടിക്കുന്നു.
അക്ബറിനെ ആദ്യമായി കണ്ട ദിവസം ഓർക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോഴും ഒരു ചെറുപുഞ്ചിരി ചുണ്ടിലേയ്ക്ക് ഓടിയെത്തും. അവന്റെ വാക്കുകൾക്ക് ഒരു നദിയുടെ ഒഴുക്കുണ്ടായിരുന്നു. കേൾക്കുന്നവനെ എവിടെയോ ദൂരെയുള്ള പച്ചപ്പുകളിലേയ്ക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോകുന്ന ഒഴുക്ക്. മതത്തെക്കുറിച്ചോ പേരിനെക്കുറിച്ചോ ഞാൻ അന്ന് ചിന്തിച്ചിരുന്നില്ല. മനുഷ്യരുടെ പേരുകൾ വാതിലിലെ നെയിംപ്ലേറ്റുകൾ മാത്രമാണെന്ന് എനിക്ക് തോന്നിയിരുന്നു; വീടിന്റെ ഉള്ളിലെ വെളിച്ചമാണ് പ്രധാനമെന്ന്.
പക്ഷേ വീട്ടുകാർ അങ്ങനെ കണ്ടില്ല.
“ഇത് പ്രണയമല്ല, ജിഹാദാണ്,” എന്ന് അച്ഛൻ പറഞ്ഞപ്പോൾ എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ആരോ ഒരു കല്ലെറിഞ്ഞതുപോലെ തോന്നി. ആ വാക്ക് വീട്ടിലെ ചുവരുകളിൽ തട്ടി തിരിച്ചുവന്നു.
അക്ബറിന്റെ മുഖം ഓർക്കുമ്പോൾ എനിക്ക് കാണുന്നത് കരുതലിന്റെ നിറമാണ്. വീട്ടുകാർ കാണുന്നത് ഒരു ഭീഷണിയുടെ നിഴലും. ഒരേ മനുഷ്യനെ രണ്ട് കണ്ണാടികൾ രണ്ട് രൂപത്തിൽ കാണിക്കുന്നതുപോലെ.
രാത്രികളിൽ ഞാൻ ജനലരികിൽ നിൽക്കും. പുറത്തുള്ള തെങ്ങുകൾ കാറ്റിൽ ആടും. അവരുടെ ഇലകൾ തമ്മിൽ ഉരസുന്ന ശബ്ദം എന്റെ ചിന്തകളുടെ ശബ്ദം പോലെ തോന്നും. ഒരു വശത്ത് അച്ഛന്റെ കണ്ണുനീർ കലർന്ന ആശങ്ക. മറുവശത്ത് അക്ബറിന്റെ നിശബ്ദമായ വിശ്വാസം. ഞാൻ രണ്ടുകരകൾക്കിടയിൽ കുടുങ്ങിയ ഒരു വഞ്ചിയായി.
പ്രണയം ചിലപ്പോൾ പൂക്കളാൽ നിറഞ്ഞ ഒരു തോട്ടമല്ല. മുള്ളുകൾക്കിടയിലൂടെ വിരിയാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ഒരു റോസാപ്പൂവാണ്. അതിന്റെ സുഗന്ധം സത്യമായിരിക്കാം; പക്ഷേ വിരിയുന്ന വഴി വേദനയിലൂടെ ആയിരിക്കും.
ആ രാത്രി കണ്ണാടിയിൽ നോക്കിയപ്പോൾ എനിക്ക് എന്റെ മുഖം പോലും അന്യമായി തോന്നി. എന്നാൽ ഒരു കാര്യം മാത്രം വ്യക്തമായിരുന്നു.
ഞാൻ അക്ബറിനെ സ്നേഹിച്ചത് അവന്റെ മതത്തെ അല്ല. അവന്റെ മനുഷ്യത്തെയാണ്.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യാൻ തുടങ്ങി. ആകാശം തന്റെ ഭാരം ഇറക്കിവെച്ചതുപോലെ. എന്റെ കണ്ണുകളും. പക്ഷേ മഴയ്ക്ക് ശേഷം തെളിയുന്ന വെളിച്ചം പോലെ, ഒരുനാൾ ഈ തെറ്റിദ്ധാരണകളുടെ മേഘങ്ങളും മാറുമെന്ന ചെറിയ പ്രതീക്ഷ എന്റെ ഉള്ളിൽ ഇപ്പോഴും അങ്കുരിച്ചിരുന്നു. അത് കെടുത്താനാകാത്ത ഒരു തിരിനാളം പോലെ നിശ്ശബ്ദമായി ജ്വലിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.
മഴ പെയ്തിറങ്ങിയ ആ രാത്രിക്കുശേഷം, എന്റെ ജീവിതത്തിൽ വെളിച്ചമല്ല വന്നത്. ഒരു നീണ്ട നിശ്ശബ്ദതയായിരുന്നു.
വീട്ടുകാർ എന്നെ വീട്ടിൽ തന്നെ പൂട്ടിയിട്ടതുപോലെ കാത്തുസൂക്ഷിച്ചു. എന്റെ ഫോൺ മിണ്ടാതെയായി. അക്ബറിന്റെ സന്ദേശങ്ങൾ എത്താതെയായി. ജനലിലൂടെ കാണുന്ന ആകാശം മാത്രം എന്റെ കൂട്ടുകാരനായി.
ദിവസങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
ഒടുവിൽ ഒരു ദിവസം, എന്റെ മുറിയുടെ വാതിലിന് പുറത്തുനിന്ന് ഞാൻ കേട്ടു — അക്ബറിനെ ചിലർ ആക്രമിച്ചുവെന്ന്.
ആ വാർത്ത എന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് പാഞ്ഞുകയറിയ ഒരു കൂരമ്പു പോലെ ആയിരുന്നു.
ആശുപത്രിയിൽ എത്തുമ്പോൾ സന്ധ്യ ഇരുട്ടിലേക്ക് വഴിമാറുകയായിരുന്നു. ചുവന്ന സൂര്യൻ ആകാശത്തിന്റെ അരികിൽ രക്തം വാർന്ന മുറിവുപോലെ കിടന്നു. വെളുത്ത കിടക്കയിൽ കിടക്കുന്ന അക്ബറിനെ കണ്ടപ്പോൾ, എന്റെ ലോകത്തിന്റെ അവസാന വിളക്കും അണഞ്ഞുപോയതായി തോന്നി.
അവൻ കണ്ണുതുറന്നു.
ക്ഷീണിച്ച ഒരു പുഞ്ചിരി.
“ഗായത്രി…” അവൻ പതുക്കെ വിളിച്ചു.
ഞാൻ അവന്റെ കൈ മുറുകെ പിടിച്ചു. ഒരിക്കൽ എന്നെ ജീവിതത്തിലേക്ക് കൂട്ടിക്കൊണ്ടുപോയ അതേ കൈ. ഇപ്പോൾ അത് തണുത്തുവരികയായിരുന്നു.
“നമ്മൾ തോറ്റുപോയോ?” ഞാൻ ചോദിച്ചു.
അവൻ ഇല്ലെന്ന് തലയാട്ടി.
“പ്രണയം തോൽക്കില്ല… മനുഷ്യരാണ്…”
വാക്കുകൾ പാതിവഴിയിൽ മുറിഞ്ഞു.
അവന്റെ വിരലുകൾ എന്റെ കൈയിൽനിന്ന് മെല്ലെ വഴുതിപ്പോയി.
ഒരു നിമിഷം.
ഒരു ശ്വാസം.
ഒരു നിശ്ശബ്ദത.
പിന്നെ മോണിറ്ററിലെ ആ നേർരേഖ.
ആ നിമിഷം എന്റെ ലോകം ശബ്ദമില്ലാതെ തകർന്നുവീണു.
ഞാൻ അവന്റെ നെഞ്ചിലേക്ക് മുഖം ചേർത്ത് കരഞ്ഞു. അവൻ കേൾക്കുന്നില്ലെന്ന് അറിയാമായിരുന്നിട്ടും, ഒരിക്കലും പറയാൻ കഴിയാതെ പോയ എല്ലാ വാക്കുകളും ഞാൻ അവനോട് പറഞ്ഞുകൊണ്ടിരുന്നു.
“അക്ബർ… എഴുന്നേൽക്കൂ…”
“എന്നെ ഒറ്റയ്ക്കാക്കരുത്…”
“നമ്മൾ ഇനിയും ജീവിച്ചു തുടങ്ങിയിട്ടില്ല…”
പക്ഷേ മരണത്തിന് പ്രണയലേഖനങ്ങൾ വായിക്കാൻ അറിയില്ല.
അത് അവനെ എന്നിൽനിന്ന് എടുത്തുകൊണ്ടുപോയി.
ആശുപത്രിയുടെ വെളുത്ത ചുവരുകൾ എന്റെ നിലവിളികൾ തിരിച്ചെറിഞ്ഞു. ആ രാത്രിയിൽ ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി — ചില മരണങ്ങൾ ഒരാളെ മാത്രമല്ല കൊല്ലുന്നത്. അവരെ സ്നേഹിച്ചിരുന്ന ഒരാളുടെ ഭാവിയെയും സ്വപ്നങ്ങളെയും വിശ്വാസങ്ങളെയും കൂടിയാണ് അടക്കം ചെയ്യുന്നത്.
ഇന്ന് വർഷങ്ങൾ കഴിഞ്ഞിരിക്കുന്നു.
പക്ഷേ എല്ലാ രാത്രികളിലും ഞാൻ ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് ഒരു ചോദ്യം എന്നെ വേട്ടയാടുന്നു.
അവൻ അക്ബർ അല്ലാതെ അരവിന്ദ് ആയിരുന്നെങ്കിൽ…
ഞാൻ ഗായത്രി അല്ലാതെ ഫാത്തിമ ആയിരുന്നെങ്കിൽ…
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയം ജീവിച്ചിരിക്കുമായിരുന്നോ?
ഉത്തരം കിട്ടാത്ത ആ ചോദ്യം എന്റെ ഹൃദയത്തിൽ ഒരു കത്തുന്ന ചാരക്കൂമ്പാരമായി ഇന്നും അവശേഷിക്കുന്നു.
പുറത്ത് മഴ പെയ്യുന്നു.
ജനലിലെ ഗ്ലാസിലൂടെ ഒഴുകുന്ന ഓരോ മഴത്തുള്ളിയും എനിക്ക് അവന്റെ മുഖമായി തോന്നുന്നു.
ഞാൻ കൈ നീട്ടി അവയെ തൊടാൻ ശ്രമിക്കും.
പക്ഷേ അവ താഴേക്ക് ഒഴുകിപ്പോകും.
അവനെപ്പോലെ.
എന്റെ ജീവിതത്തിൽനിന്ന്.
എന്റെ ഭാവിയിൽനിന്ന്.
എന്റെ എല്ലാ നാളുകളിൽനിന്നും.
അപ്പോൾ ഞാൻ തിരിച്ചറിയും—
അക്ബർ മരിച്ചത് ആ ആശുപത്രിക്കിടക്കയിൽ വച്ചല്ല.
ഞങ്ങളുടെ പ്രണയിച്ചു തുടങ്ങിയ നിമിഷം തന്നെയായിരുന്നു അവന്റെ മരണം എന്ന് ഞാൻ ഇപ്പോൾ തിരിച്ചറിയുന്നു.
ഞാൻ ഇപ്പോഴും മഴയെ ഇഷ്ടപ്പെടുന്നു. പക്ഷേ ഓരോ മഴയും എന്നെ ഒരു ശവസംസ്കാരത്തിന്റെ ഓർമയിലേക്ക് കൊണ്ടുപോകുന്നു. ഓരോ ഇടിമുഴക്കവും അന്നത്തെ നിലവിളികളുടെ പ്രതിധ്വനിയായി തോന്നുന്നു.
ആളുകൾ ഇന്നും പല പേരുകളിൽ ഞങ്ങളുടെ കഥയെ വിളിക്കുന്നു. ചിലർ അതിനെ തെറ്റ് എന്നു പറയുന്നു. ചിലർ ദുരന്തം എന്നു പറയുന്നു.
പക്ഷേ എനിക്ക് അത് ഒരു പ്രണയകഥ മാത്രമായിരുന്നു.
മതത്തിന്റെ മതിലുകളിൽ തലയിടിച്ച് ചിന്നിച്ചിതറിയ ഒരു പ്രണയകഥ.
ഇപ്പോൾ ഞാൻ ജനലരികിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ, മഴത്തുള്ളികൾ ഗ്ലാസിലൂടെ താഴേക്ക് ഒഴുകുന്നത് നോക്കും. അവ തമ്മിൽ ചേരുകയും വേർപിരിയുകയും ചെയ്യുന്നു. ഞാനും അക്ബറും പോലെ.
വ്യത്യാസം ഒന്ന് മാത്രം.
ആ മഴത്തുള്ളികൾ വീണ്ടും ആകാശത്തിലേക്ക് മടങ്ങിപ്പോകും.
അക്ബർ മടങ്ങിവരില്ല. ( സമാപ്തം )