ചെറുകഥ- ബാലൻ By Girish Namasivvaayam
“അമ്മേ… ഏതാ നമ്മുടെ പുതിയ കഥ? അതിൽ എന്താ എന്റെ പുതിയ പേര്?“
ബസ് മുന്നോട്ട് നീങ്ങിത്തുടങ്ങുമ്പോൾ എട്ടുവയസ്സുകാരൻ ചോദിച്ചു.
ജാലകത്തിനപ്പുറം മഴ ചിതറിക്കിടന്നു.
സ്ത്രീ മകന്റെ മുടിയിഴകളിലൂടെ വിരലോടിച്ചു.
“ഇത്തവണ… നിന്റെ പേര് ആദി.”
“ഇന്നലെ ഞാൻ അർജുൻ ആയിരുന്നല്ലോ…”
“അതെ.”
“അതിന് മുമ്പ്?”
“റയാൻ.”
“എന്നാൽ എന്റെ ശരിക്കുള്ള പേര് ഏതാണ്, അമ്മേ?”
അവൾ ചിരിച്ചു. ആ ചിരിയുടെ പിന്നിൽ മറഞ്ഞിരുന്നത് അനവധി ഭയങ്ങളായിരുന്നു.
“നമ്മൾ ജീവിച്ചിരിക്കുമ്പോൾ ഏത് പേരും ശരിയാണ് മോനേ.”
അന്ന് അമ്മയുടെ പേര് മേരി ലൂക്ക ആയിരുന്നു.
അടുത്ത മാസം അവർ മറ്റൊരു നഗരത്തിലേക്ക് മാറിയപ്പോൾ അവൾ ഷേർളിയായി.
അവൾക്ക് പേരുകൾ മാറിക്കൊണ്ടിരുന്നു.
മകന് ബാല്യവും.
ഓരോ പുതിയ നഗരത്തിലും പുതിയ വാടകവീട്.
പുതിയ സ്കൂൾ.
പുതിയ സുഹൃത്തുക്കൾ.
പുതിയ പേര്.
പക്ഷേ ഒരു കാര്യം മാത്രം മാറിയില്ല.
എല്ലാ രാത്രിയും ഉറങ്ങുന്നതിന് മുമ്പ് അമ്മ പറയുന്ന വാക്കുകൾ.
“നമ്മൾ എത്ര ദൂരെയായാലും… എത്ര വർഷം കഴിഞ്ഞാലും… നിനക്ക് എന്നെ കാണണമെന്ന് തോന്നിയാൽ ആ നദീതീരത്തെ ലൈറ്റ് ഹൗസിൽ വന്നാൽ മതി. സന്ധ്യയ്ക്ക് ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരിക്കും.”
കുട്ടിക്കാലത്ത് അത് ഒരു കഥയാണെന്നാണ് അവൻ കരുതിയത്.
കാലം കടന്നു.
പതിനേഴാം വയസ്സിൽ അവൻ പൊട്ടിത്തെറിച്ചു.
“എനിക്ക് പഠിക്കണം… ഒരു ജീവിതം വേണം… എനിക്ക് എല്ലാ വർഷവും പേര് മാറ്റി ജീവിക്കാനാവില്ല.”
“നിനക്ക് ഇപ്പോൾ മനസ്സിലാകില്ല.”
“എനിക്കറിയണം ഞാൻ ആരാണെന്ന്.”
“ഒരു ദിവസം ഞാൻ എല്ലാം പറയും.”
“ആ ദിവസം ഒരിക്കലും വരില്ല.”
ആ രാത്രിയിലെ വഴക്ക് അവരുടെ ജീവിതത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ അകലമായി.
അടുത്ത പുലർച്ചെ ചില അപ്രതീക്ഷിത സാഹചര്യങ്ങൾ.
അവന് നാടുവിടേണ്ടി വന്നു.
അമ്മയെ അറിയിക്കാനും കഴിഞ്ഞില്ല.
പതിനഞ്ച് വർഷങ്ങൾക്ക് ശേഷം…
അവൻ തിരികെ വന്നു.
അമ്മയെ തേടി.
മേരി ലൂക്ക എന്ന പേരിൽ ആരുമില്ല.
ഷേർളി എന്ന പേരിൽ ആരുമില്ല.
പഴയ വാടകവീടുകൾ ഇല്ല.
അയൽവാസികൾ ഇല്ല.
രേഖകൾ ഇല്ല.
ഉണ്ടായിരുന്നത് ഓർമ്മകൾ മാത്രം.
ഓരോ പരാജയപ്പെട്ട തിരച്ചിലിനൊടുവിലും അവന്റെ മനസ്സിൽ ഒരേയൊരു ചോദ്യം.
“ഞാൻ ആരുടെ മകനാണ്?”
ഒരു സായാഹ്നത്തിൽ, മഴയുടെ മണം കാറ്റിൽ നിറഞ്ഞുനിന്നപ്പോൾ, പെട്ടെന്ന് അവന്റെ ഓർമ്മയിൽ തെളിഞ്ഞു.
ലൈറ്റ് ഹൗസ്.
അമ്മയുടെ ശബ്ദം.
“സന്ധ്യയ്ക്ക് ഞാൻ അവിടെ കാത്തിരിക്കും…”
അവൻ ഓടി.
നദീതീരത്തെ പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസിലേക്ക്.
സൂര്യൻ പതിയെ നദിയിലേക്ക് താഴുകയായിരുന്നു.
കാറ്റ് നിശ്ശബ്ദമായിരുന്നു.
നദിയുടെ വെള്ളത്തിൽ ചുവന്ന വെളിച്ചം പടർന്നൊഴുകി.
വർഷങ്ങൾക്കുശേഷം അവൻ ആ പഴയ ലൈറ്റ് ഹൗസിന് മുന്നിൽ നിന്നു.
“ഇതൊക്കെ വെറുമൊരു കഥയായിരുന്നു…”
സ്വയം പറഞ്ഞുകൊണ്ട് തിരിഞ്ഞ് നടക്കാൻ തുടങ്ങിയ നിമിഷം—
കാറ്റിനൊപ്പം ഒരു ശബ്ദം.
“മോനേ…”
അവന്റെ ഹൃദയം ഒരു നിമിഷം നിലച്ചുപോയി.
ആ ശബ്ദം…
കാലം മായ്ക്കാൻ കഴിയാത്ത ഒരേയൊരു ഓർമ്മ.
അവൻ പതുക്കെ തിരിഞ്ഞു.
ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ ചുവരിൽ ചാരിനിന്ന് ഒരു വൃദ്ധ.
നരച്ച മുടി.
ചുളിവുകൾ വീണ മുഖം.
വിറയ്ക്കുന്ന കൈകൾ.
പക്ഷേ…
ആ കണ്ണുകൾ മാത്രം മാറിയിരുന്നില്ല.
അവനെ ആദ്യമായി നെഞ്ചോട് ചേർത്ത അതേ കണ്ണുകൾ.
അവൻ വിശ്വസിക്കാനാകാതെ നിന്നു.
അവൾ മന്ദഗതിയിൽ അവന്റെ അടുത്തേക്ക് നടന്നു.
ഓരോ ചുവടിലും വർഷങ്ങളുടെ കാത്തിരിപ്പ് ഉണ്ടായിരുന്നു.
അടുത്തെത്തിയപ്പോൾ വിറയുന്ന കൈ അവന്റെ കവിളിൽ വച്ചു.
ഒരു നിമിഷം കണ്ണുകളടച്ചു.
പിന്നെ പതുക്കെ പറഞ്ഞു.
“നിന്റെ വലത് പുരികത്തിനുമുകളിലെ ചെറിയ മുറിവ്…
അത് അഞ്ചാം വയസ്സിൽ സൈക്കിളിൽ നിന്ന് വീണപ്പോൾ ഉണ്ടായതാണ്…
നിന്റെ ഇടത് തോളിലെ കറുത്ത മറുക്…
നീ ജനിച്ച ദിവസം ആദ്യം ഞാൻ ചുംബിച്ചത് അവിടെയായിരുന്നു…
നിന്നെ എനിക്ക് തിരിച്ചറിയാൻ മുഖം വേണ്ട മോനേ…
ഒരമ്മയുടെ ഹൃദയം മതി.”
അവൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞു.
വർഷങ്ങളായി നെഞ്ചിനുള്ളിൽ കല്ലുപോലെ കിടന്ന വേദന കണ്ണീരായി ഒഴുകി.
“അമ്മേ…”
അത്ര മാത്രം പറയാനേ കഴിഞ്ഞുള്ളൂ.
അവൻ മുട്ടുകുത്തി അവളുടെ കൈകളിൽ മുഖം ചേർത്തു വിതുമ്പി.
അവൾ അവന്റെ തലമുടിയിലൂടെ വിരലോടിച്ചു. ബാല്യത്തിൽ അവനെ ഉറക്കാൻ ചെയ്തതുപോലെ.
“ഇത്ര നാളും ഞാൻ വന്നില്ലല്ലോ അമ്മേ…”
അവൾ പുഞ്ചിരിച്ചു.
“നീ വരുമെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
“എങ്ങനെ?”
“കാരണം…
ഈ ലോകം മുഴുവൻ എന്നെ മറന്നാലും…
ഈ വഴിയൊരിക്കലും നീ മറക്കില്ലെന്ന് എനിക്കറിയാമായിരുന്നു.”
അവൻ കണ്ണീരോടെ ചോദിച്ചു.
“എത്ര വർഷമായി ഇവിടെ വരുന്നു?”
അവൾ ലൈറ്റ് ഹൗസിലേക്ക് നോക്കി.
“നീ പോയ ദിവസത്തിന് ശേഷം…
ഒരു സായാഹ്നം പോലും മുടക്കിയിട്ടില്ല.
മഴയായാലും…
കൊടുങ്കാറ്റായാലും…
വെയിലായാലും…
എല്ലാ ദിവസവും ഇവിടെ വന്ന് ഈ വെളിച്ചം നോക്കി ഞാൻ നിന്നെ കാത്തിരുന്നു.
ഒരു ദിവസം…
ഈ വെളിച്ചം കണ്ട് എന്റെ മോൻ തിരിച്ചു വരുമെന്ന് എനിക്കുറപ്പുണ്ടായിരുന്നു.”
അവൻ അമ്മയെ കെട്ടിപ്പിടിച്ചു.
രണ്ടുപേരുടെയും കരച്ചിൽ നദിക്കാറ്റിൽ ലയിച്ചു.
ലൈറ്റ് ഹൗസിന്റെ വെളിച്ചം അവരുടെ മേൽ വട്ടമിട്ട് സഞ്ചരിച്ചു.
ആ വെളിച്ചത്തിൽ വർഷങ്ങളായി ഒളിപ്പിച്ചുവെച്ച എല്ലാ കണ്ണീരും തെളിഞ്ഞു.
നിമിഷങ്ങൾ കടന്നുപോയി.
പറയാൻ വാക്കുകൾ ബാക്കിയുണ്ടായിരുന്നില്ല.
അമ്മ അവന്റെ മുഖം ഇരുകൈകളിലും കോരിയെടുത്തു.
വർഷങ്ങളായി അന്വേഷിച്ച മുഖം.
വർഷങ്ങളായി കാത്തിരുന്ന സ്പർശം.
അവൻ ചിരിച്ചുകൊണ്ട് കരഞ്ഞു.
കുട്ടിക്കാലത്തേതുപോലെ ചോദിച്ചു.
“അമ്മാ… ഏതാ നമ്മുടെ പുതിയ കഥ…?” “അതിൽ എന്താ എന്റെ പുതിയ പേര്?”
( The END… The End is also a New Beginning )